بنام خدا
به بهانه ی موفقیت های گروه های رقص کردی (دیلان و گووه ند اورمیه)


سرزمین من جایگاه رقص، موسیقی و ترانه است. سرزمینی که مردمانش هنگام شادی وهنگام غم و ماتم، به رقص و پایکوبی پرداخته و ماهرانه و هنرمندانه حرکات موزون را با شعر و ترانه درهم آمیخته و احساسات درونی شان را با سردادن هاهاه و پایکوبی و تند و کند کردن ریتمها، بروز داده و این هنر دیرین را با ده ها شکل زیبا و دل انگیز، بخش ناگسستنی زندگی خود قرار داده اند. رقص کُردی یکی از نمادهای کهن فرهنگ ایران زمین و مردم کرد است. برای شناخت این سنت دیرین باید در میان لایه های متراکم تاریخ این مردم به جست وجو پرداخت. با شنیدن نام رقصهای کُردی )گووه ند یا هه لپه رکی( اولین چیزی که به ذهن خطور میکند, تاریخی پراز اسطوره، باستان ، نمادهایی از فرهنگ و صلابت و جغرافیایی سرشار از رزم و نظم و بزم است. رقص کُردی روح جهانی است که ما را به سوی یگانگی فرا میخواند تا به دور از حب وبغض سرود زندگی را زمزمه کنیم. رقص کُردی شناسنامه فرهنگی مردم کُرد است، آیین واسطورهای که از هزاران هزار سال قبل، از تمدن کُردها به جای مانده است . رقص کُردی مظهر مبارزه و مقاومت کُردهاست و نماینگر زندگی مردم کرد است. در این هنر باستانی بسیاری از مظاهر زندگی اعم از دعا و نیایش، شادی و غم، پیروزی و شکست، عروسی و عزا، جنگ و گریز، ورزش و نرمش، نمایش و ترانه و موسیقی را میتوان دید که شاید در رقص کمتر ملتی این همه مفاهیم ارزشی، اعتقادی و هنری وجود داشته باشد. اما اگر تخصصی تر صحبت کنیم می توانیم ازرقص های )گووه ند( زیبا و بی نظیر کُردهای کُرمانج نام ببریم که چیزی حدود ۹۰ (نود) نوع رقص دارند ولی متاسفانه هیچ پژوهشگری هنوز همه ی این رقصها را جمع آوری و مکتوب نکرده است تا به عنوان منبع از آن اسم ببریم. به یاری خداوند در حال جمع آوری,نگارش, تحلیل و تفسیر این رقص ها هستم. چرا که هر رقص کردی کرمانجی ترانه مخصوص و سرگذشتی ویژه خود دارد. و باید بر روی تک تک آنها کار پژوهشگری کرد.
اسامی تعدادی از رقص های کردکرمانجی:
سنگ سنگ یا سین سین, دەلیلۆ, بابلەکان, بازکیان, بازکی, بازتیان, چەپکی, چەپک, سێلنگ, کلیچە, کەچکی, کەچکی ھلدانی, سەمەدانی, شێخانی, وەروەرە, دووزۆ, گرانی, تەمر ئاخا, زراڤکی, توورا, دیارکی, قەرەجۆر, تیر-کەڤان, سینانی, بەھیە, سڤککی, یار خوەش تێ, ئەله, جرید, شوندەکی, پاشدەکی, سێگاڤکی, کۆچەری, سەردەستان, دیکۆ ئان دیک, ئەرەبانێ, مومر, جاندرمه, باسو, ئەکمەلی, یار پێدا, تۆترنی, داوەتا ملا, قلچکێ, لێ گدیێ, شەنگە, ھەی نار نار, تۆجینا, شەخسێنە, قوتانێ, ھۆھەیمۆ, لەیلۆ, ھات جەلەب, چۆخێ من, شەمامێ, بەکرخان, بەلەنجە, قەنبەر یەمانێ, چۆک ھێژین, قلچکۆک, ئەز, خەلەفم, یارسەنەم, بەربەنی, لێگۆزێ, چۆخۆ, باسۆ, ئاکمەلیا لەز, لەزۆک, رۆمانی, کۆچەرێ, لۆرکە, کمل, کەشەۆ/قەشە, کەلەشۆ, ھاسکۆ, باسۆجەلالی, لێ دیڤۆ, مارەلۆ, تۆیلەمە, لەز لەزۆک, درنا, شەر شەرە, ئەرەزی/تەل باغێ میرا, ھەی ئاڤە ئاڤە, نارۆ.
در پایان از برادران بزرگوارم آقایان صدیق اکبری و ارسلان نوروزی و تمامی اعضای هردو گروه قدردانی می شود که با تشکیل گروه توانسته اند تا کنون حدود ۵۰ تا ار رقص های کردی را تمرین و بخوبی اجرا نمایند این خدمت آنها در عرصه ملی و بین المللی قابل تقدیر است و از جهت دیگر جلوی تاراج فرهنگ دزدان نیز گرفته شد. موفقیت های این دو گروه بر کشورم, مردمم, شما سروران گرامی و تک تک اعضای گروهها تبریک عرض می نمایم و می گویم « سعەتا وە خوەش ھەڤالنۆ ».
عبدالکریم سروش(آریاس) اورمیه

View this post on Instagram

@dilan_urmiye @arsalannorozi نوشته اي از استاد عبدالكريم سروش پژوهشگر و تاريخ شناسي فلكلور كوردي كرمانجي در مورد رقص كوردي و دو گروه فرهنگي هنري ديلان و گووند اروميه بنام خدا به بهانه ی موفقیت های گروه های رقص کردی (دیلان و گووه ند اورمیه) سرزمین من جایگاه رقص، موسیقی و ترانه است. سرزمینی که مردمانش هنگام شادی وهنگام غم و ماتم، به رقص و پایکوبی پرداخته و ماهرانه و هنرمندانه حرکات موزون را با شعر و ترانه درهم آمیخته و احساسات درونی شان را با سردادن هاهاه و پایکوبی و تند و کند کردن ریتمها، بروز داده و این هنر دیرین را با ده ها شکل زیبا و دل انگیز، بخش ناگسستنی زندگی خود قرار داده اند. رقص کُردی یکی از نمادهای کهن فرهنگ ایران زمین و مردم کرد است. برای شناخت این سنت دیرین باید در میان لایه های متراکم تاریخ این مردم به جست وجو پرداخت. با شنیدن نام رقصهای کُردی )گووه ند یا هه لپه رکی( اولین چیزی که به ذهن خطور میکند, تاریخی پراز اسطوره، باستان ، نمادهایی از فرهنگ و صلابت و جغرافیایی سرشار از رزم و نظم و بزم است. رقص کُردی روح جهانی است که ما را به سوی یگانگی فرا میخواند تا به دور از حب وبغض سرود زندگی را زمزمه کنیم. رقص کُردی شناسنامه فرهنگی مردم کُرد است، آیین واسطورهای که از هزاران هزار سال قبل، از تمدن کُردها به جای مانده است . رقص کُردی مظهر مبارزه و مقاومت کُردهاست و نماینگر زندگی مردم کرد است. در این هنر باستانی بسیاری از مظاهر زندگی اعم از دعا و نیایش، شادی و غم، پیروزی و شکست، عروسی و عزا، جنگ و گریز، ورزش و نرمش، نمایش و ترانه و موسیقی را میتوان دید که شاید در رقص کمتر ملتی این همه مفاهیم ارزشی، اعتقادی و هنری وجود داشته باشد. اما اگر تخصصی تر صحبت کنیم می توانیم ازرقص های )گووه ند( زیبا و بی نظیر کُردهای کُرمانج نام ببریم که چیزی حدود ۹۰ (نود) نوع رقص دارند ولی متاسفانه هیچ پژوهشگری هنوز همه ی این رقصها را جمع آوری و مکتوب نکرده است تا به عنوان منبع از آن اسم ببریم. به یاری خداوند در حال جمع آوری,نگارش, تحلیل و تفسیر این رقص ها هستم. چرا که هر رقص کردی کرمانجی ترانه مخصوص و سرگذشتی ویژه خود دارد. و باید بر روی تک تک آنها کار پژوهشگری کرد. اسامی تعدادی از رقص های کردکرمانجی: ادامه در کامنت 👇🏻

A post shared by somaynews2 (@somaynews2) on