گزارشی از کمبودهای صومای برادوست 

با توجه به این که مدرسه دومین جایگاه بعد از خانواده جای برای تربیت جامعه است شما وضعیت تحصیلی و تربیتی دانش آموزان را چگونه می بینید ؟

در مدارس منطقه ما دانش آموز متوسط نداریم یا خیلی عالی هستند یا واقعا دارای مشکلات و اختلالات یادگیری هستند .بعضی از رفتار های نا بهنجار هم که توسط دانش آموزانی که اختلالات یادگیریشان درمان نشده وارد مدرسه میشود و اولیا اصلا همکاری لازم را برای درمان یا بهبود وضعیت دانش آموز انجام نمیدهند .گاهی فعالیت اولیا بسیار خوب و گاهی معلم هزار بار درخواست حضور اولیا در مدرسه رو دارد ولی از اولیا خبری نیست با اینکه شرایط منطقه واقعا سخت است و بدون امکانات نمیتوان قدمی برداشت ولی عدم همکاری اولیا باعث از بین رفتن انگیزه دانش آموز میشود .

اولیا چه اندازه در تربیت و رسیدگی به وضعیت تحصیلی فرزندان در کنار مدرسه و معلمین هستند؟

در یک مدرسه ۲۵۰ نفری تقریبا صد نفر از اولیا پیگیر هستند …. اگر هم در مدرسه حضور پیدا کنند پیگیری های لازم در منزل وجود نخواهد داشت …البته منطقه از لحاظ اولیای تحصیل کرده در سطح مناسبی نیست برای همین شاید یکی از دلایل همین هست .

از لحاظ نیروی انسانی برای آموزش ،دبیران تا چه حدی اقدامات لازم برای تربیت دانش آموزان را خارج از متن کتاب و درسها انجام می دهند ؟

خیلی کم این مورد را میبینم .چون دبیران فقط تلاششان این هست که دانش آموزان را به حد کتاب برسانند گاهی میشنونم که دانش آموزی دبیرستان است روخوانی کتاب بلد نیست یعنی معلم از پایه دوم یااول اورا به حال خود گذاشته است وضعیت دانش آموز های ما وخیم هست .

عمده ترین کمبودهای مدارس چه چیزهای هستند که شاید در نحوه آموزش دبیران و یا درس خواندن دانش آموزان می تواند اثرات سو داشته باشد؟

مهمترین کمبود عدم پیگیری والدین که سبب عدم دلسوزی و بیخیالی معلمان میشود .
وجود معلمان کم تجربه و تازه استخدام شده در آموزش و پرورش که فورا به مناطق روستایی فرستاده میشوند .

عدم انگیزه معلمان شاید روزی ۳ ساعت در راه هستند و مدارس کم امکانات و سرد یا شوفاژ ها خراب هستند یا گازوییل ندارند یا سرویس ها اذیت میکنند .

بی بضاعتی منطقه و کمبود حقوق معلمان یا کمبود بودجه مدارس اجازه حمایت از دانش آموزان را نمیدهد .

این رو هم اضافه کنم  درصدی دانش آموزان منطقه بیمار هستند .اکثرا سابقه تشنج دارند و این یکی از نتایج بیخیالی والدین هست .
و هزار درد دل که با یک فرهنگی داشته ایم و خود را موظف به خدمت برای جامعه ای دارد که هنوز هم با تمام امکانات رفاهی موجود با کمبودها دست و پنجه نرم می کند .

“شاید اگر کمی واقع بینانه به اطراف نگاه کنیم بیشتر می توانیم در انجام وظایف محوله ،تربیت و اصلاح جامعه برای اهداف سازنده جهت آبادانی اقدام نمود …”

انتهای پیام /